มันคือความรู้สึกอะไรกัน

วันนี้ที่ใต้ตึกจามจุรีสแควร์มีอาสาจากสภากาชาดไทยมารับบริจาคดวงตา อวัยวะ และร่างกาย ไปยืนมอง ๆ อยู่สักพัก ก็มีคุณป้าหนึ่งในอาสาเข้ามาคุยด้วย คุยกันนิดหน่อย ก็ตัดสินใจเข้าไปแสดงเจตจำนงค์

เคยคิด ๆ อยู่นานแล้วว่าจะบริจาค แต่ก็ลังเล เพราะตอนนั้นคิดว่าคนที่บ้านเค้าจะคิดยังไงนะ ก็เลยได้แต่คิด จนวันนี้ได้คุยกับอาสาที่มารับบริจาค เขาบอกว่าถวายเป็นพระราชกุศลให้กับในหลวงรัชกาลที่ 9 จริง ๆ แล้วไม่รู้ว่าคิดอะไรยังไง เป็นเพราะอยากถวายเป็นพระราชกุศลหรือเปล่า หรือจริง ๆ แค่อยากบริจาคอยู่แล้วเป็นทุนเดิม แต่ก็เดินไปนั่งกรอกเอกสารจนได้

ตัดสินใจบริจาคทุกอย่าง ร่างกาย อวัยวะ ดวงตา ตอนนั้นไม่ได้คิดแล้วว่าคนที่บ้านจะคิดยังไง ตัดสินใจแล้ว กรอกแล้ว ไม่อยากลุกจากที่นั่ง ได้ฟังสิทธิพิเศษเกี่ยวกับการรักษาในกรณีที่คนในครอบครัวผู้บริจาคป่วย แต่ก็ไม่ได้สนใจมาก ตอนนั้นคิดแค่อยากบริจาค น่าจะเป็นประโยชน์ให้กับคนอื่น ๆ

ทำเรื่องแสดงเจตจำนงค์เสร็จก็โทรบอกนกฮูก นกฮูกก็เห็นด้วย และก็ขอให้ช่วยไปบริจาคให้เขาด้วย เลยเดินกลับไปแสดงเจตจำนงค์แทนนกฮูกอีกรอบ

หลังจากที่ลุกออกจากโต๊ะของอาสา ก็เกิดความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร คีย์เวิร์ดที่แว้บ ๆ มาในหัวที่รู้สึกคือ

  • คนที่บ้านจะคิดยังไง
  • ความรู้สึกอะไรสักอย่างเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 แต่นึกไม่ออก
  • ชีวิตคนเรานี่มันสั้นนะ
  • ชีวิตคนเราเกิดมานี่มันไม่มีอะไรเลยนะ
  • เบื่อ
  • และอื่น ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ แต่จำไม่ได้

ไอ้ความรู้สึกหนักอึ้งนี่อยู่ในหัวตั้งแต่เที่ยง จนกลับมาถึงบ้าน ได้มาดูสารคดีเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 อีก ความรู้สึกหนักอึ้งนี่มันก็เพิ่มไปอีก รู้สึกแน่นไปหมด สุดท้ายถึงตอนที่จดบันทึก ก็ไม่รู้ว่ามันคือความรุ้สึกอะไร หรือเป็นความรู้สึกหลาย ๆ อย่างผสมกัน

อะไรก็ไม่รู้ แต่อึดอัดมาก มากเสียจนทำอะไรไม่ถูก

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *