มินิมาราธอนครั้งแรก

เริ่มวิ่งออกกำลังกายมาได้สักพักใหญ่ ๆ ด้วยเหตุผลหลักคือด้านสุขภาพที่เป็นภูมิแพ้ง่าย แต่จะเป็นแค่วิ่งบนลู่วิ่งเท่านั้น แต่พอวิ่งบนลู่นาน ๆ เข้า มันก็เกิดอาการเบื่อจากการที่วิ่งแล้วมองเห็นภาพตรงหน้าเหมือนเดิมตลอดเวลาทุกครั้ง ในใจก็ไม่รู้คิดอะไร มือลั่นไปลงวิ่งระยะมินิมาราธอนในรายการ “เดิน-วิ่ง สมุทรปราการ มินิ-ฮาล์ฟ มาราธอน” ทั้ง ๆ ที่ตอนวิ่งบนลู่วิ่งได้อย่างมากก็ประมาณ 5-6 กิโลเท่านั้นเอง นับได้ว่างานวิ่งงานนี้เป็นงานวิ่งครั้งแรกในชีวิตเลย

ก่อนหน้านั้นเคยไปวิ่งลดความอ้วนตามฟิตเนสชื่อดังย่านสีลมที่ปิดตัวไปแล้ว ได้ประมาณ 6-7 โลต่อวัน อาทิตย์ละ 4 วัน ก็ถือว่ามากสุดแล้ว พอแต่งงานก็วิ่งลู่วิ่งที่บ้านอย่างเดียว แถมไม่บ่อยเท่าเดิมด้วย แต่นี่ไม่รู้คิดยังไง ลงระยะ 10.5K ที่สำคัญ ก่อนหน้านี้ใครบอกวะ ว่าวิ่งลู่สบายกว่าถนน วิ่งบนถนนแล้วจะเจ็บ

อาทิตย์สุดท้ายก่อนวันวิ่งเสือกปวดหลังจากปัญหากล้ามเนื้อหลังอักเสบ แค่เดินก็ปวด งานนี้กินยาคลายกล้ามเนื้อกับยาแก้อักเสบ โชคดีหายทันก่อนวันวิ่งพอดี นั่นคือ สัปดาห์ก่อนวันวิ่งทั้งสัปดาห์ ไม่ได้ซ้อมเลยแม้แต่วันเดียว

วันวิ่งจริงออกจากบ้านสายไปถึงตอนเค้าปล่อยตัวระยะมินิมาราธอนพอดี (สัญญาณแตรปล่อยตัวดัง ยังยืนติด Bib อยู่ข้าง ๆ จุดปล่อยตัวอยู่เลย) ล่กเลยทีนี้ ไปถึงก็ช้า ไม่ได้วอร์มอัพอีก สิ่งที่รีบทำก่อนออกตัววิ่งคือ ยืดเส้นแค่นิด ๆ หน่อย ๆ แล้วก็ออกวิ่งเลย สิ่งที่คิดอยู่ตลอดคือ ครั้งนี้เป็นการวิ่งระยะไกลที่สุดเท่าที่ขาสองข้างเคยวิ่ง บนพื้นถนนที่ไม่คุ้นเคย และไม่ได้วอร์มอัพเพียงพอ ดังนั้นต้องวิ่งให้ช้าเข้าไว้ เพื่อไม่ให้ขาทั้งสองข้างตัดสินใจอำลาวงการไปก่อนวัยอันควร

สุดท้ายเลยตัดสินใจวิ่งช้า ๆ ช้ามาก ๆ เรียกว่าเร็วกว่าคนเดินปกตินิดเดียว จุดให้น้ำ ก็แค่จิบ ๆ พอให้คอไม่แห้ง ส่วนน้ำที่เหลือก็เอามาราดหัวราดคอเพื่อไม่ให้ตัวร้อนเกินไป (เวลาตัวร้อน ๆ มักจะคิดไปเอง ว่าเหนื่อยว่ะไม่ไหวแล้ว) ทำวิธีนี้ไปเรื่อย ๆ จนถึงระยะประมาณ 7 กิโลเมตร ก็รู้สึกเลยว่าขาสองข้างไม่ไหวแล้ว มันไม่เคยวิ่งไกลขนาดนี้ จะลาวงการมันตรงนี้เลยดีมั๊ย แต่เอาจริง ๆ แรงยังพอมี ใจยังพอไปได้ มีแค่ขาเท่านั้นที่บอกว่า นั่งเถอะ กลับบ้านเราไปนอนนะ ก็เลยตัดสินใจเดินสลับวิ่งแทนเพื่อไม่ให้ขามันได้ใจว่าเราปอดแหก จะหยุดวิ่งแล้ว ได้ผลแฮะ เดินสลับวิ่ง พร้อมกับจิบน้ำตามจุด และราดน้ำที่หัวกับคอ ประคองตัวเองไปเรื่อย ๆ จนเข้าเส้นชัยได้

ดีใจมาก ไม่เคยคิดว่าจะไปได้จนจบ มีคนเคยบอกไว้ คนที่ลงมินิครั้งแรก ครั้งถัดไปเค้าจะลงฮาล์ฟกัน หึหึหึ มึงไม่เป็นกู มึงไม่เข้าใจหรอก รอบถัดไปก็มินิเหอะ จุดอ่อนอยู่ที่ขา ขามันยังอ่อนแอ ก็คงต้องหาประสบการณ์กับมินิไปอีกสักพัก แล้วค่อยขยับไปที่ฮาล์ฟเมื่อขามันยินดีที่จะไปกับด้วยกันจนจบรายการ ส่วนมาราธอน รอไปก่อนนะ

อาจารย์ที่ผมเคารพมากท่านหนึ่งพูดเสมอ ๆ ว่า สุขภาพดีไม่มีขายน้า อยากได้ต้องทำเอง

ป.ล. 1 วันหลังจากจบงาน ถามว่าปวดขาไหม ไม่ต้องถามเลย ถึงกับเดินไม่ได้กันเลย สัส!
ล.ป.​(ลืมไป) รูปงานวิ่งครั้งแรกในชีวิต ตุ้ยนุ้ยเชียว 55555

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *