ความรู้สึกปวดท้องกับระยะทางไปถึงห้องน้ำ

เวลาที่เรารู้สึกปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำไม่ว่าจะปวดฉี่หรือปวดอึก็ตาม แต่กลับตกอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถหาที่เข้าได้ เช่นอยู่บนทางด่วน หรือสถานนีรถไฟฟ้า ร่างกายของเราจะสามารถทนกับสภาวะแบบนั้นได้ชั่วระยะนึง แต่บางคนสามารถทนต่อความรู้สึกแบบนั้นได้นานนับชั่วโมงเลยทีเดียว

แต่ในความรู้สึกแบบเดียวกับ ถึงแม้เราจะปวดท้องอึ (หรือปวดฉี่) แล้วเราไปยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำแล้ว ความรู้สึกทั้งมวลจะถาโถมกันเข้ามาถึงปากประตูทางออก ทั้งมือเย็น เท้าเย็น หน้าซีด ปากสั่น อาการยืนนิ่ง ๆ ไม่ได้ ต้องวิ่งไปวิ่งมา เพื่อลดความตึงเครียดในลำไส้ (รวมถึงกระเพาะปัสสาวะ) ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้ว เราเพิ่งอั้นมาได้ไม่ถึงนาทีเอง (ก่อนหน้านี้ เราอาจจะเคยมีประสบการณ์อั้นเป็นชั่วโมงในรถมาแล้วก็ได้)

บางคนไปถึงหน้าห้องน้ำแล้ว แต่ห้องน้ำไม่ว่าง มีคนเข้าอยู่เต็ม กลายเป็นว่า ความรู้สึกทุกอย่างยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก ไอ้ที่เคยเย็นซีดปากสั่น ก็ยิ่งไปกันใหญ่ เรียกได้ว่าวิญญาณแทบจะหลุดจากร่างออกไปแล้ว เหลือเพียงแค่เส้นด้ายบาง ๆ ที่เกี่ยวหูรูดไว้เท่านั้น หากเส้นด้ายนี้หลุดไปเมื่อไหร่ ฟางเส้นสุดท้ายของชีวิตก็คงขาดสะบั้นลงตรงนั้นเช่นเดียวกัน

ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่คือให้คนที่อยู่ในห้องรีบ ๆ ทำธุระให้เสร็จโดยเร็ว พอถึงตาเรา เราก็รีบเข้าไปปลดกางเกงแล้วหย่อนตูดโดยพลัน… แต่ในความเป็นจริง มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น พอเราเข้าไปได้เจอหน้าตาโถส้วมที่ถวิลหามานาน  ฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดผึงทันที หูรูดเริ่มคลายตัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันทำหน้าที่ได้สุดความสามารถของมันมาโดยตลอด ที่เหลือพอจะพึ่งได้คือความไวของมือในการปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออกให้ไวกว่าการหลั่งไหลของมวลสาร ใครไวกว่าคนนั้นชนะ ช่วงนี้เอง ที่จะเป็นต้นกำเนิดของเสียง (และกลิ่น) อันไม่พึงประสงค์ทั้งมวล ถ้าใครถอดกางเกงได้ทัน สวรรค์รำไรก็จะบังเกิดขึ้นในบัดดล แต่ถ้าถอดไม่ทัน ฟางเส้นสุดท้ายแทบจะมาพันขาลากลงนรกกันเลยทีเดียว

น่าจะอุปมาได้ว่า ความรู้สึกปวดท้องอึ หรือปวดท้องฉี่ จะแปรผกผันกับระยะทางไปถึงห้องน้ำนั่นเอง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *